[Rob]

Onlangs verscheen in een andere discussie deze uitspraak.
Het gaat mij nu om punt 2.2 van deze uitspraak.

Citaat:

Op 14 november 2022 zijn de leden van de VvE in de vergadering bijeengeweest. Tijdens deze vergadering zijn onder andere de besluiten genomen over het verlenen van décharge en het vaststellen van de jaarstukken over 2021, waaronder de jaarrekening 2021 en daarmee de reservering over 2021 aan het reservefonds en het aanzuiveren van het exploitatietekort 2021 met een extra bijdrage van de eigenaren tot een bedrag van € 11.000,00. In de notulen van de vergadering van eigenaars van 14 november 2022 staat hierover het volgende.

“Wie is er tegen om het bestuur dechargeren? 3 eigenaren zijn tegen. Het voorstel wordt niet aangenomen. Dit betekent dat aan het bestuur decharge wordt verleend over het gevoerde financiële beleid m.b.t. boekjaar 2021.”

en

“Voorstel 1: om dotatie te verhogen conform de berekening van de kascie. en dat het exploitatietekort € 25.000 wordt over 2021?
Hier zijn slechts 2 eigenaren voor. Het voorstel is niet aangenomen.”

en

“Voorstel 2: exploitatietekort 2021 van ruim € 11.000 aanzuiveren door de eigenaren?
Dit voorstel wordt door een ieder aangenomen, nadat voorstel 1 te weinig voorstemmen heeft gekregen.”

In deze VvE was het Modelreglement 1983 van toepassing waar in artikel 4 lid 4 is bepaalt::
“Indien over enig boekjaar de definitieve bijdragen de voorschotbijdragen te boven gaan, moeten de eigenaars dit tekort binnen een maand na de vaststelling van de exploitatierekening aanzuiveren.”

Dan rijst de vraag welke beslissingsruimte de ALV nog had ten aanzien van het aanzuiveren van een eenmaal vastgesteld exploitatietekort.

De formulering “moeten de eigenaars dit tekort aanzuiveren” is dwingend en wijst erop dat het aanzuiveren van een vastgesteld tekort geen vrijblijvende keuze van de ALV is.

Het interessante is dat de rechter vervolgens wél oordeelt dat de dotatie aan het reservefonds te laag was.
De reservering voor 2021 wordt daarom nietig verklaard en de VvE zal een nieuw besluit moeten nemen waarin een juiste reservering wordt vastgesteld.
Daarmee laat de uitspraak naar mijn mening een relevante vraag onbeantwoord.
Als de hogere, juridisch vereiste dotatie leidt tot een hoger exploitatietekort, waarbij in de vergadering kennelijk werd uitgegaan van een tekort van €25.000 bij de door de kascommissie voorgestelde hogere dotatie, dan volgt uit artikel 4 lid 4 dat ook dát tekort door de eigenaars moet worden aangezuiverd.

Juist op dat punt vind ik de uitspraak opmerkelijk: de rechter verklaart de vastgestelde reservering te laag en dus nietig, maar bespreekt niet wat het gevolg daarvan is voor de vastgestelde exploitatierekening en het daarin opgenomen exploitatietekort.

[VvE-stem]

Wat een nutteloze rechtszaak

Citaat:

3.12
Partijen hebben allebei voor een deel gelijk gekregen. De kantonrechter zal daarom de proceskosten tussen partijen compenseren, waardoor ieder de eigen kosten draagt.

Bovendien vind ik het ook een onduidelijke zaak

Citaat:

3.7
Daarnaast is de kantonrechter met [verzoeker] van oordeel dat deze wijze van reserveren strijdig is met de wet. Dat de kosten gelijkmatig moeten worden toegerekend aan de onderscheiden jaren, houdt naar het oordeel van de kantonrechter tevens in dat de reservering zo moet worden vastgesteld dat elk jaar eenzelfde bedrag wordt gereserveerd.

Alsof het dus niet een te laag spaarbedrag is, maar dat de vorm van het MJOP niet voldoet aan de eis. Alsof dat relevant is in het verhaal van de verzoeker. Bestuur en kascommissie hebben duidelijk niks beter te doen dan het met elkaar oneens zijn en vallen de rechtstaat hiermee lastig.

[Rob]

De kwalificaties “nutteloze rechtszaak” en “de rechtsstaat lastigvallen” brengen volgens mij niemand veel verder.
Wat mij betreft leidt het ook af van het juridische punt uit deze uitspraak dat ik ter sprake wil brengen.

Dat iemand van mening is dat de procedure “nutteloos” was, is wat mij betreft ook niet echt relevant.
De kantonrechter heeft immers wél een besluit van de VvE nietig verklaard, namelijk de vaststelling van de jaarlijkse reservering. De rechter oordeelt dus dat de VvE op dat punt niet conform de wettelijke eisen heeft gehandeld.

Waar het in deze discussie wat mij betreft om zou moeten gaan, is wat er vervolgens met de exploitatierekening gebeurt.
De rechter verklaart de reservering voor 2021 nietig en bepaalt dat er een nieuw besluit over de reservering moet komen.

Daarmee blijft naar mijn idee een interessante vraag liggen: als bij een nieuw besluit een hogere, wettelijk vereiste reservering moet worden vastgesteld en daardoor het exploitatietekort hoger uitvalt, wat betekent dat dan voor MR1983 artikel 4 lid 4, waarin staat dat de eigenaars een vastgesteld tekort moeten aanzuiveren?

[VvE-stem]

Citaat:

De kwalificaties “nutteloze rechtszaak” en “de rechtsstaat lastigvallen” brengen volgens mij niemand veel verder.
Wat mij betreft leidt het ook af van het juridische punt uit deze uitspraak dat ik ter sprake wil brengen.

Dat is jouw mening, maar het gelijk staat aan mijn kant. Men moet niet voor ieder meningsverschil naar de rechter rennen. Zeker in deze zaak niet waar niemand volledig gelijk heeft gekregen en het iedereen tijd en geld heeft gekost incl de VvE maar niemand er privé of namens de VvE iets heeft gewonnen. Kortom, nutteloos. De VvE moet nog steeds de financien oplossen, dus welk doel heeft de kascommissie hier nu mee bereikt? Dat een ALV opnieuw gaat stemmen over een paar tienduizendjes.

Citaat:

Dat iemand van mening is dat de procedure “nutteloos” was, is wat mij betreft ook niet echt relevant.

Natuurlijk is dat relevant. Er is in de VvE wereld een toename van meningsverschillen die bij de rechter wordt uitgevochten en dat moet stoppen. Men moet gewoon beter leren om met elkaar samen te werken.

Citaat:

Daarmee blijft naar mijn idee een interessante vraag liggen: als bij een nieuw besluit een hogere, wettelijk vereiste reservering moet worden vastgesteld en daardoor het exploitatietekort hoger uitvalt, wat betekent dat dan voor MR1983 artikel 4 lid 4, waarin staat dat de eigenaars een vastgesteld tekort moeten aanzuiveren?

Dan heb ik eroverheen gelezen dat de rechter van mening was dat het tekort hoger moet uitvallen. Ik las:

Citaat:

3.7
Daarnaast is de kantonrechter met [verzoeker] van oordeel dat deze wijze van reserveren strijdig is met de wet. Dat de kosten gelijkmatig moeten worden toegerekend aan de onderscheiden jaren, houdt naar het oordeel van de kantonrechter tevens in dat de reservering zo moet worden vastgesteld dat elk jaar eenzelfde bedrag wordt gereserveerd.

En eigenaren moeten toch altijd een vastgesteld tekort aanzuiveren? Dus ik snap niet waarom deze rechtszaak daarin anders zou zijn.

[Rob]

Citaat:

…., dus welk doel heeft de kascommissie hier nu mee bereikt?

Zoals in de uitspraak te lezen “Daarnaast is de kantonrechter met [verzoeker] van oordeel dat deze wijze van reserveren strijdig is met de wet.”
Verzoeker heeft dus bereikt dat er andere wijze van reserveren moet komen die wél voldoet aan de wetgeving.
Zolang VVE’s en besturen dus nietige besluiten blijven nemen is het nooit nutteloos om een rechtszaak te beginnen.

Citaat:

En eigenaren moeten toch altijd een vastgesteld tekort aanzuiveren?

Dat klopt, en daar heeft de ALV ook over gestemd en is er blijkbaar gekozen voor voorstel 2, het exploitatietekort 2021 van ruim € 11.000 aanzuiveren door de eigenaren.

Daarover zegt de rechtbank;
“[verzoeker] heeft niet onderbouwd op grond waarvan de besluiten tot het verlenen van décharge en het vaststellen van de jaarstukken over 2021, waaronder de jaarrekening over 2021, en het besluit tot het aanzuiveren van het exploitatietekort 2021 met een extra bijdrage van de eigenaren tot een bedrag van € 11.000,00 nietig of vernietigbaar zouden zijn, zodat ten aanzien van die besluiten het verzoek wordt afgewezen.”

Echter, de reservering voor het MJOP is een onderdeel van de exploitatierekening.
De kantonrechter is van oordeel dat de jaarlijkse reservering voor het reservefonds in 2021 lager is dan nodig ter uitvoering van het door de VvE vastgestelde MJOP. Het besluit om de reservering vast te stellen is daarom nietig, omdat het in strijd is met de wet.
Als de reservering dus omhoog moet, zal het exploitatietekort dus eveneens groter gaan uitvallen, wat vermoedelijk overeen zal gaan komen met het in de vergadering voorgelegde voorstel 1.

Om die reden begrijp ik niet waarom de kantonrechter de besluiten tot het verlenen van décharge en het vaststellen van de jaarstukken over 2021, waaronder de jaarrekening over 2021, en het besluit tot het aanzuiveren van het exploitatietekort 2021 met een extra bijdrage van de eigenaren tot een bedrag van € 11.000,00 niet heeft vernietigd.

[Auteur]

Berichten